Słownik

Różnica wysokości między wysoką a niską wodą w danym cyklu — liczba, która decyduje, czy pływ jest przypisem czy nagłówkiem.

Spot surfowy, gdzie fala łamie się na piaszczystym dnie zamiast rafy lub kamienia — najbardziej wybaczający i najbardziej zmienny typ łamania.

Chłodny, katabatyczny wiatr NE spadający z Gór Dynarskich na wschodni Adriatyk — nagły, suchy, jeden z najbardziej brutalnych wiatrów Morza Śródziemnego.

Nocny wiatr offshore napędzany odwrotnym cyklem niż bryza morska — chłodniej nad lądem, cieplej nad wodą.

Dzienny wiatr od morza w stronę lądu, napędzany nierównym nagrzewaniem powierzchni — silnik większości letnich sesji nadmorskich.

Chwilowy spadek prędkości wiatru poniżej średniej — przeciwieństwo podmuchu.

Zmniejszenie kąta natarcia kite'a, żeby zrzucić moc — robione barem albo strapem trymu.

Sesja z punktu A do B z wiatrem — startujesz pod wiatr, jedziesz z wiatrem, wracasz autem.

Wbicie się na falę, na której inny rider ma już pierwszeństwo — kardynalny grzech etykiety lineupu.

Częściowo zamknięty akwen przybrzeżny, gdzie rzeka spotyka się z morzem — zwykle pływowy, często płaski, magnes dla kite, wing i foila.

Niezakłócony odcinek otwartej wody, nad którym wiatr wieje w jednym kierunku — decyduje o tym, jak duże i czyste są fale.

Podwodne skrzydło na pionowym maszcie, które wynosi deskę nad wodę po osiągnięciu prędkości foilowania.

Regulowane pasy na desce, w które wpinasz stopy po wejściu w ślizg — od nich zależy kontrola, dźwignia i wysokość skoków.

Zmiana prędkości i kierunku wiatru z wysokością nad powierzchnią — tarcie spowalnia wiatr przy ziemi.

Stosunek poryw / średnia — najużyteczniejsza liczba do odróżnienia gładkiego wiatru od walki.

Zwrot z wiatrem — deska zmienia kierunek, przechodząc przez wiatr od tyłu, a osprzęt przerzuca się na drugą stronę.

Strefa zaraz za łamiącymi się falami, gdzie surferzy czekają na sety — plus niepisana kolejka określająca, kto jedzie pierwszy.

Chłodny, silny wiatr NW spływający doliną Rodanu do Zatoki Lwiej — najsłynniejszy wiatr riderski Francji.

Strona, z której wieje wiatr — od strony wiatru. Rider nawietrzny stoi wyżej w wietrze i ustępuje zawietrznemu na tym samym halsie.

Japońskie określenie na przekazanie pierwszeństwa na fali — zwykle po wipeoucie lub nieudanym take-offie ridera, który był pierwszy.

Stałe tropikalne wiatry wschodnie wiejące między około 30°N a 30°S — najpewniejsze pasy wiatru na planecie.

Sposób, w jaki fala łamie się wzdłuż swojej długości — czysty peel oznacza, że załamanie przesuwa się równo po twarzy fali, a nie wali się na raz.

Zestaw zasad, które rozstrzygają, kto ustępuje przy krzyżujących się kursach dwóch jednostek pod żaglem — starboard nad portem, zawietrzny nad nawietrznym, plus kilka zasad specyficznych dla kite'a.

Najmniejsze pływy miesiąca księżycowego — ściśnięte wysokie i niskie, gdy Słońce i Księżyc ciągną pod kątem prostym przy pierwszej i ostatniej kwadrze.

Największe pływy miesiąca księżycowego — wyższe wysokie, niższe niskie, gdy Słońce i Księżyc ustawiają się w linii przy nowiu i pełni.

Krótkie, gwałtowne przyspieszenie wiatru — kilka do dwudziestu sekund znacznie powyżej średniej.

Fala łamiąca się wzdłuż cypla lub skalnego pointa — długie przejazdy, przewidywalny kształt, często najdłuższe fale regionu.

Praca foilem w górę i w dół nogami, żeby wygenerować ruch do przodu — używane do take-offa i utrzymania lotu w ciszy.

Spot, gdzie fala łamie się na rafie koralowej lub skalnej — przewidywalny kształt, ostrzejsze konsekwencje niż na beach breaku.

Technika ponownego startu kite'a z wody, bez pomocy z brzegu.

Grupa większych, dobrze uformowanych fal przychodzących po przerwie — zwykle 3–8 fal pod rząd.

Dwunastostopniowa skala siły wiatru oparta na obserwacji zachowania morza i lądu — stworzona przez admirała Beauforta w 1805.

Moment, w którym deska wychodzi z wody i sunie po jej powierzchni zamiast przepychać się przez wodę — próg, który zmienia walkę z deską w szybki lot.

Zwrot pod wiatr — deska zmienia kierunek, przechodząc przez wiatr od dziobu. Także: po której stronie wiatru aktualnie jedziesz.

Pas zakładany na biodra lub plecy, w który wpinasz hak — przenosi ciąg żagla / kite'a / winga z rąk na korpus.

Start z wody — pozwalasz osprzętowi wyciągnąć cię na deskę, bez wybierania żagla rękami i bez startu z brzegu.

Jednostka prędkości wiatru w żeglarstwie i sportach wodnych — 1 węzeł = 1 mila morska na godzinę ≈ 1,852 km/h.

Ciepły, suchy, często porywisty wiatr opadający po zawietrznej grzbietu górskiego — Föhn w Alpach, Halny w Tatrach, Chinook w Górach Skalistych.

Wiatr w dużej skali napędzany różnicami ciśnienia między układami pogodowymi — synoptyczne tło, na którym wszystko inne stoi.

Wiatr grawitacyjny powstający, gdy chłodne, gęste powietrze spływa po stoku z wysokiego płaskowyżu albo lodowca — często offshore, często brutalny.

Sytuacja, gdy wiatr wieje pod prąd pływowy — fale stają się krótkie i strome, powierzchnia rozedrgana, rider w wodzie znosi się szybko.

Wiatr napędzany nierównym nagrzewaniem powierzchni w cyklu dziennym — bryza morska, bryza dolinna, anabatyczny upslope to ta sama rodzina.

Strona przeciwna do tej, z której wieje wiatr — z wiatru. Rider zawietrzny ma pierwszeństwo nad nawietrznym na tym samym halsie.